همیشه در اینکه که زندگی اسارت است شکی نداشتم تا اینکه خواستم بردگی رو تجربه کنم.یک عمر به زندگی در زندان انفرادی عادت داشتم تا روزی که خودم با دست خودم انتخاب کردم که برده بشم و شدم غافل از اینکه بردگی دو رو داره. هم شکنجه شدن هم اسارت کشیدن.حالا راه گریزی نیست و تنها زندان انفردای خودم است و یک شکنجه گر که هر روز روح منو سوهان میزند...